Boscafé

˜

De puffende ezel, het hijgend hert, de blowende olifant, whatever..

een zonnige zondag, de laatste van april

2012

Daar stond zij, de gele kever.

Mijn hart stond stil, voor twee seconden,

terwijl ik het nummerbord in mijn geheugen prentte,

om het te kunnen matchen met de foto’s

uit 2010.

Het matchte. Zij was het.

Zij is niet meer van hem, en hij is niet meer van mij.

Maar zij bestaat nog.

And I said..

≈ THANK YOU≈

Zonnetje

Wanneer je al de hele dag een liedje zingt en neuriet, en het gaat maar niet uit je hoofd, wat je ondertussen wel zou willen, want het begint nu best irritant te worden, al verkeren we vandaag in de gelukkige omstandigheid dat de zon volop schijnt – stel je voor, dat dit deuntje maar niet wil stoppen met draaien in je hoofd als het buiten maar niet wil stoppen met regenen  -  (maar dat terzijde), zou het dan helpen, als je het post?

Ik probeer het gewoon.

En deze 186e keer zing ik in het bijzonder en speciaal mee voor mijn liefste zonnetje.

♥ ♥ ♥

2Late

˜

Yes                Yes

I slept and          I slept and

You were in my dreams tonight

You were You and I was small

Then I woke up to find

Myself  again

now

˜

IT’S TOO LATE

You said I was crazy
As I broke down to the floor
I carried your baby
When I wasn’t even worth a call
Well I’ve been hurt before
And I have been rejected
But never have I ever been so disrespected
It’s too late
To appreciate
It’s too late
See I don’t wanna suffer
It’s too late
I don’t wanna feel that way
It’s too late
Sure I was crazy
When I broke down to the floor
I carried your baby
When I hurt myself said
I didn’t want it anymore
But I feel frustrated
Cause I have been ignored
I never felt so hated
When I was so in need of love
You will never know how I feel
This wounds will never heal
But one day you will think of me
When you will be the one to bleed

Unsent

If only

Those must be the two..

..saddest words in the world

Cirkels

Als je twee cirkels naast elkaar legt, zo…

en als je dan in gedachten de lijnen van de afzonderlijke cirkels volgt, dan komen je gedachten elkaar altijd tegen op het punt waar de cirkels elkaar raken. Hoe snel je ook denkt, of je nu de ene cirkel sneller volgt dan de ander, of allebei even snel of even langzaam. Wat voor omvang de cirkels ook hebben, hoe klein de één ook is, en hoe groot de ander, er is altijd een stukje waarop je gedachten elkaar raken, om daarna weer uit elkaar te gaan.

Tot ze elkaar weer raken.

Maar als je tussen twee treinrails gaat staan, en met je gedachten de lijnen volgt. Dan zou je kunnen vermoeden dat de gedachten elkaar ergens in de verte gaan raken. Je ziet het punt al liggen, het lijkt steeds dichterbij te komen. Je loopt en volgt de lijnen steeds verder, maar dat waar je op hoopt, blijft even ver van je vandaan. Als het net nog leek, toen je al die kilometers niet gelopen had.

Hoe schijn bedriegt.

Dacht ik maar in cirkels, dan vond ik je vanzelf terug.

Don’t

het is weer zo’n dag

Er zullen vast miljoenen zijn als wij.

We zijn niet de enigen.

Maar ik denk altijd van wel.

Zo voelt het gewoon maar steeds.

Heb jij dat ook?

Hoe lang nog tot we

los zijn van elkaar

zonder

te vergeten hoe het was

samen?

mijn hart -> ♥ <- jouw hart

Zoals jij bemint

‘De minnaar wil plezieren, maar ook beheersen, verwonden. Zijn merkteken achterlaten in het vlees van zijn minnares. Ik was hier. Jij was van mij. Ik heb je voor altijd veranderd.’

 ”Ik hield al van je voordat ik je ontmoette. Ik hield van je om je woorden, je gedachtesprongen, het ritme van je zinnen. Je zult dat niet geloven. Daar ben je een man voor. Ik had zelfs geen foto van je gezien, en dat was ook niet nodig. Uiterlijkheden betekenen niets. Schoonheid is slechts een lege huls als je niet het vermoeden hebt dat daaronder, onder de huid, een wereld verscholen ligt die de moeite waard is. Vanaf het moment dat ik een glimp van jouw gedachtewereld opving, wilde ik mijn plaats daarin bevechten. Tussen al dat moois bestaan, dat is wat ik wilde. Nu, in de trein terug, kan ik je pas uitleggen hoe het zit – op dezelfde manier als je me hebt leren kennen, via het geschreven woord. Wie zei ook alweer dat schrijvers laffe exhibitionisten zijn? Terwijl ik zit te schrijven, zie ik vanuit mijn ooghoeken hoe mijn medereizigers me opnemen, sommige glimlachend, anderen geïrriteerd door mijn koortsachtige gekras op papier. Vanochtend, nog maar een paar uur geleden, zat ik ook in de trein. Toen was ik te opgewonden om te schrijven of me zelfs maar te concentreren op de boeken die ik had meegenomen. Ik keek uit het raam zonder iets te zien, schoof rusteloos heen en weer op de bank. Niet dat ik me zorgen maakte. Ik wist al dat je me niet zou teleurstellen. Je verschijning zou dan nieuw voor me zijn, maar je woorden zouden vertrouwd zijn – ook al zouden ze dit keer worden uitgesproken in plaats van opgeschreven.  Ik was het die schreef dat ik je wilde zien, dat ik je moest zien. Ik weet het, schreef jij. Ik wil niets liever en ik ben er doodsbang voor.”

Fragment uit: Zoals jij bemint - Susan Smit (april 2012)

Vlinder

voor jou

lieve, mooie vlinder

die je zijn zal

als de tijd heeft gedaan

wat hij doet

Rendez-Vous (nous deux)

C’ÉTAIT UN RENDEZ-VOUS

Paris ♥ in Springtime

So rather than continuously singing this song …

…  I finally chose to remember this one.

Always.

Warning Baby!

‘Facebookprofiel van je ex’ – leed

Hij heeft me ontvriend, hoor, maar nog niet geblokkeerd. Ergens zat er dus toch nog een sprankje liefde. Of zo. En hij heeft zijn prikbord openbaar. Dus ik kan kijken, wanneer ik wil. Of tie nog iets nieuws doet met zijn leven. Of niet. Zo zag ik laatst dat hij een van zijn auto’s verkocht had. De gele, mijn favoriet. En zo zag ik vandaag, dat hij in Toscane een nieuwe kocht. Maar niet alleen, nee. “Wij kwamen aan op onze hotelkamer”, was de verklarende zin uit het stukje tekst naast het - op mijn ex’ onnavolgbare wijze – in elkaar geknutselde plaatje. Een foto van de auto itself, foto van oude eigenaar samen met nieuwe eigenaar van auto bij auto, foto van Toscaanse zonsondergang, foto van oude eigenaar van auto met vrouw en nieuwe eigenaar van auto.. met vriendin, aan een tafeltje waarop hapjes en flessen wijn stonden. Foto waarschijnlijk door ober genomen, iets waar ex nogal een hekel aan had in mijn tijd. Maar goed, mensen veranderen. En dat blijkt, want o wat zijn we blij. Hij heeft een arm om haar heen. Zij lacht breeduit. En schreef bij thuiskomst zogenaamd grappige teksten bij die foto. Op zijn profiel. Dat van haar is wel afgeschermd voor buitenstaanders, vreemden en exen. Zij durft niet eens een profielfoto neer te zetten. Maar een plaatje. Van een tekenfilmfiguur. Ok, hier stop ik…

Schrok ik? Ja. Want daar zat hij, met iemand die ik niet kende. En waardoor ik niet meer weet wat ik nou werkelijk echt voor hem betekend heb. Want zij is zo anders. Lijkt totaal niet op mij. Dus het is nu definitief voorbij. Het is niet meer. Er zijn jaren versleten aan wat achteraf illusie bleek te zijn.

En toen keek ik in zijn ogen. Die prachtige ogen van hem, waarin alles staat wat ik nog weten wil. En met één enkele glimlach haalde hij me uit het verleden, terug naar het geluk van het heden en de toekomst. Dag verleden. Tot nooit weer.

Ik block je.

Vorige Oudere items

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 128 other followers